Bekijken

Het oudste gedeelte van Huis Doorn stamt uit het einde van de dertiende eeuw. Het kasteel was het buitenverblijf van de domproostte Utrecht. In 1322, als gevolg van een conflict tussende Utrechtse bisschop en de domproost Floris van Jutphaas, werd het buitenverblijf platgebrand. Pas in 1347 startte de herbouw, waarbij restanten van het oude kasteel werden hergebruikt. Er verrees in de loop der jaren een omgracht kasteel, waarvan de gebouwen waren gegroepeerd rond een rechthoekige binnenplaats. Het in 1536 als ridderhofstad erkende Huis Doorn behield in de loop der eeuwen grotendeels haar middeleeuwse uiterlijk. Wel kreeg het kasteel een minder gesloten karakter. In 1796, in bezit van de rijke weduwe Wendela Eleonora ten Hove, werd Huis Doorn getransformeerd tot een neoclassicistisch buitenhuis.Tijdens de verbouwing werden de woontoren en poort op de noordoosthoek en de ronde toren aan de zuidoostkant afgebroken.Alleen de ronde toren op de zuidwesthoek en de gracht rond het huis herinnerden nogaan de middeleeuwse oorsprong. Waarschijnlijk gaf mevrouw Ten Hove ook de voorzichtige aanzet tot de verlandschappelijking van het park, waarbij een slingerend pad door een bos werd aangelegden twee vijvers werden omgevormd tot een slingervijver. De verlandschappelijking van het park is doorgegaan tot circa 1875. Ook werd het park verrijkt met enkele gebouwtjes, waaronder de rond 1800 in rustieke stijl opgetrokken dienstwoning Capannella, een neogotische kapel uit de periode 1815-1830 en een duiventil uit 1840. Tevens werd het laat achttiende-eeuwse koetshuis in 1838 omgevormd tot oranjerie. Op 16 augustus 1919 kocht de Duitse ex-keizer Wilhelm II Huis Doorn. Het huis werd vervolgens aangepast ten behoeve van de ex-keizer en zijn hofhouding. Het interieur werd hierbij gewijzigd en verrijkt met goederen die Wilhelm II liet overkomen uit Duitsland. De toegang van het landgoed, die vroeger aan de zijde van de Dorpsstraat was, werd verplaats naar de Langbroekerweg. Hier verscheen een poortgebouw in neo Hollandse Renaissance stijl. Ook liet Wilhelm enkele wijzigingen aanbrengen in het park. Zo liet hij in 1919 een rozentuin aanleggen en in 1921 een zichtas naar het zuiden aanbrengen. In 1932 volgde een pinetum met meer dan 400 soorten pijnbomen uit alle windstreken. Na zijn dood in 1941 werd Wilhelm II in een mausoleum in het park van Huis Doorn bijgezet. Om vrijstelling van personele belastingen te krijgen, kreeg Huis Doorn in 1942 de functie van museum. Na de Tweede Wereldoorlog werd het huis door de Staat in beslag genomen als vijandelijk vermogen. Het bleef sindsdien als museum geopend voor het publiek.

meer